พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน  ให้ความหมายของคำว่า วัฒนธรรมไว้ว่า  สิ่งที่ทำให้เจริญงอกงามแก่หมู่คณะ  วิถีชีวิตของหมู่คณะ  ในพระราชบัญญัติวัฒนธรรม พ.ศ.๒๔๘๕ หมายถึง ลักษณะที่แสดงถึงความเจริญงอกงาม  ความเป็นระเบียบเรียบร้อย  ความกลมเกลียวก้าวหน้าของชาติ  และศีลธรรมของประชาชน  ,ทางวิทยากรหมายถึง  พฤติกรรมและและสิ่งที่คนในหมู่ผลิตขึ้นด้วยการเรียนรู้จากกันและกันและร่วมใช้อยู่ในพวกของตน  


ซึ่งเมื่อดูความหมายของคำว่าวัฒนธรรมตามพจนานุกรมแล้ว  การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จึงน่าจะหมายถึง  การท่องเที่ยวที่มุ่งศึกษา  เรียนรู้  เพื่อให้เข้าใจถึง ความเจริญงอกงามในด้านต่าง ๆ ของคน  สังคม  วิถีชีวิต ของท้องถิ่นต่าง ๆ  โดยสามารถศึกษาได้จากประวัติศาสตร์  ตำนาน  ปราชญ์ท้องถิ่น  ภูมิสถาปัตย์  วิถีชีวิต  การงานอาชีพ  ศิลป  ประเพณี  นาฏศิลป์  ทั้งในอดีตและปัจจุบัน  ทั้งนี้มิได้มุ่งในการที่จะต้องสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาหรือว่าต้องดำรงสภาพเดิมแต่ครั้งอดีตมา  หากแต่ศึกษาความเป็นมา (อดีต) เพื่อสร้างความเข้าใจ  เพื่อที่จะรับรู้ความเป็นจริงในปัจจุบันได้โดยความเข้าใจ   ซึ่งการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมนั้น  สามารถทำได้หลายรูปแบบและหลายแนวคิด